نيمي از زمان درنظر گرفته شده جهت رسيدن به اهداف توسعه هزاره براي توسعه فقيرترين كشورهاي جهان در سال 2015 را طي كرده ايم. به دنبال بحران مالي جهاني، كه چيزي نمانده به كشورهاي درحال توسعه نيز ضربه وارد آورد هم اينك زمان آن فرارسيده تا سوالات مناسبي راجع به تعهد جامعه بين المللي براي نائل شده به اين اهداف مطرح كنيم.
    متاسفانه مي دانيم كه اغلب كشورها تا سال 2015 به اين اهداف دست نخواهند يافت؛ وازسوي ديگر بحران هاي مالي و غذايي جهاني، پيشرفت هاي اخير را در معرض خطر قرار داده است. در صورتي كه هدف كاهش فقر جهاني برآورده شود دليل آن رشد بالادر كشورهاي در حال پيشرفتي همچون هند وچين خواهد بود تا كاهش فقر مطلق در نيازمندترين كشورها.
    اين امر نگران كننده است زيرا وجود دو بيماري حاد را نشان مي دهد. اول اينكه به نظر مي رسد جامعه بين الملل از نوعي اسكيزوفرني رنج مي برد: در حالي كه تمامي كشورها تعهد خود به اهداف توسعه هزاره را اعلام كرده اند ولي فقط تعداد بسيار اندكي از كشورها ملزومات رسيدن به اين اهداف را فراهم كرده اند.
    واقعيت اين است كه كمك هاي بين المللي فقط در دوره 2006- 2000 اندكي افزايش يافت ولي بدليل استهلاك گسترده بدهي، افزايش كلان كمك هاي توسعه اي رسمي به معناي وجود بودجه هاي جديد و در دسترس نيست.
    اهداف توسعه هزاره در نظر داشت تا به حركت همبستگي بين المللي از منطق درون داد (چه مقدار كمك دريافت مي كنيم؟) به سوي منطق برون داد (چقدر تاثير عيني براي ما درنظر گرفته شده است؟) كمك كند.
    بخاطر ثابت ماندن ميزان كمك هاي قابل دسترس و لحاظ كردن افزايش سريع جمعيت، به خصوص در آفريقا مشاهده مي شود جامعه بين المللي ابزارهاي كافي براي رسيدن به اين اهداف بلندپروازانه را دراختيار خود قرار نداده است.
    دوما اين عملكرد ضعيف نشان مي دهد كه جامعه بين المللي تا چه اندازه مي تواند تنگ نظر باشد. مسئوليت جامعه بين الملل براي كمك به ملت هاي در حال توسعه بسيار فراتر از اهداف توسعه هزاره است. روند توسعه پايدار الزاما كند خواهد بود.
    در حوزه هايي همانند بهداشت و آموزش، سرعت بخشيدن مورد نياز، براي رسيدن به اهداف مورد نظر در بسياري از كشورها بايد سريع تر از آني باشد كه در طول تاريخ شاهد بوده ايم. درحالي كه براي سرعت دادن به پيشرفت اقدامات بيشتري موردنيازاست ولي ناكامي در رسيدن به اهداف توسعه هزاره تا سال 2015 بدين معنا نيست كه اين اهداف بي ارزشند يا اينكه كمك هاي مذكور ناكافي هستند. درراستاي دستيابي به توسعه پايدار رسيدن به اين اهداف اهميت فراواني دارند.
    بنابراين با تمركز بر موعد (دلبخواهي) سال 2015 نخواهيم توانست تغييراتي كه اهداف توسعه هزاره نشان مي دهد را درك كنيم. نابرابري كنوني جهاني در مورد استانداردهاي زندگي، همانند نابرابري هاي داخلي جوامع غربي در حدود يك قرن پيش است. جهاني شدن بازار جهاني جديدي ايجاد كرده ولي مخاطرات جهاني نيز پديد آورده است كه حل آنها مديريت جمعي را مي طلبد.
    بدون ايجاد همزمان سازوكارهاي يكپارچگي براي مقابله با اين خطرات و چاره انديشي دربرابر خطرات آتي، هيچ فضاي اقتصادي موفقي ايجاد نشده است.
    در سطح جهاني، ايجاد سازوكارهاي بازتوزيعي مشابهي كه در طي قرن بيستم در ثروتمندترين جوامع جهان بوجودآمدند هم اكنون بواسطه اهداف توسعه هزاره در معرض خطر قرار گرفته است. از آنجايي كه بحران هاي مالي، زيست محيطي و بهداشتي فعلي جهان پيش بيني نشده بودند و مرزها را نيز درنورديدند از اين رو همگان به ايجاد يك شبكه ايمني اجتماعي جهاني كه در طول دوره بي پاياني از زمان امتداد داشته باشد، علاقه دارند .
    اگر منطق فلسفه بلندپرواز و عملگراي كمك هاي بين المللي كه تشكيل دهنده زير بناي اعلاميه هزاره است را پذيرفته ايم بايد هرچه سريع تر ابزارهاي خودرا براي تضمين الگوهاي قابل پيش بيني و دائمي تامين بودجه سازگار كنيم.
    اين مساله يكي از مقاصد سازوكارهاي ماليات گيري جهاني مثل ابتكار تسهيلات مالي جهاني و ماليات هواپيمايي هست. همچنين به ابزارهايي نيازمنديم كه براي جابجايي هاي مالي بلندمدت بين المللي مناسب تر باشند. درنهايت بايد راههايي را براي رشد سريع تر و قوي تر اقتصادي به عنوان پيش شرط سرمايه گذاري قابل اعتماد در بخش هاي اجتماعي بيابيم
    علاوه بر شبه موفقيت يا شكست نسبي اهداف توسعه هزاره تا سال 2015 سوال اساسي اين است كه آيا جامعه بين الملل قادر خواهد بود بر كوته نظري خود فائق آيد. براي كمك به آناني كه از مزاياي جهاني شدن محروم شده اند بايد خط مشي بازتوزيع بلندمدت بين المللي را بپذيريم و ابزارهايي را براي عملي كردن اين سياست بلندپروازانه در اختيار خود قرار دهيم. در غيراين صورت هرگونه موفقيتي در نبرد با فقر مسلما مقطعي خواهد بود.