ميشل فوكو در سال 1978 ، براي گزارش راجع به انقلاب در حال ظهور، به ايران سفر كرد. اين فيلسوف فرانسوي از اين موجي كه ديكتاتور ايران، محمدرضا شاه را ساقط كرده و به جاي وي، حكومتي شيعي به رهبري آيت الله سيدروح الله خميني را به قدرت رساند، استقبال نموده و چنين گفت: « اين انقلاب شايد اولين قيام بزرگ برعليه سيستم هاي جهاني باشد، گونه اي از طغيان كه مدرن ترين و پرشورترين مي باشد.»
    فوكو از پشت ميز خود در پاريس ، سخن نمي گفت، بلكه وي در پاييز 1978، و به هنگام تزلزل حكومت شاه، دوبار به عنوان گزارشگر به ايران سفر كرد و حوادث در حال شكل گيري را از نزديك مشاهده نمود.

فردريش نيچه از آن دسته متفكريني است كه بر عرصه هاي مختلف فكري پس از خود تاثير عظيمي نهاده اند. البته نيچه تا اواخر عمر تا حدود زيادي در گمنامي به سر مي برد و پس از مرگ وي در اوايل قرن بيستم، اهميت و قوت انديشه هاي وي بر همگان آشكار گرديد. به واسطه ناديده گرفته شدن فلسفه نيچه در دوران حياتش، وي خود را فيلسوف آينده مي دانست و معتقد بود كه اهميت وي پس از مرگش، ظاهر خواهد شد.